سخنرانی سرکار خانم محدثه فلاحت؛ مادر دانش آموزان شهید "مهدیه و امین احمدزاده" - مدرسه شجره طیبه میناب

در جریان جلسه فوری شورای حقوق بشر با موضوع محافظت از کودکان و مراکز آموزشی در منازعات مسلحانه بین المللی در ژنو

جمعه 27 مارس 2026

در جریان شصت و یکمین نشست شورای حقوق بشر در ژنو

آقای رییس؛

خانم ها و آقایان

من یک مادرم، مادری که هنوز هم وقتی از کنار اتاق مهدیه و امین رد می‌شود، دلش می‌خواهد در را باز کند و ببیند که مثل همیشه روی تختش خوابیده اند، یا نشسته دارند نقاشی می‌کشند. اما اتاق ساکت است. خیلی ساکت‌تر از چیزی که یک خانه باید باشد.

صبح آن روز مثل هر روز دیگر بود. برایم عادی بود که کفش‌هایشان را جلوی در مرتب کنم، موهایشان را شانه بزنم و کیفشان را روی دوششان بگذارم. هیچ نشانه‌ای نبود که این آخرین بار باشد؛

وقتی از در رفتند بیرون، گفتند: مامان بعد از مدرسه بیا دنبالمان.

همین جمله‌ ساده حالا هزار بار در ذهنم تکرار می‌شود و هر بار قلبم می‌سوزد؛

 هیچ مادری فکر نمی‌کند بچه‌اش را با لبخند راهی مدرسه کند و بعد ... فقط سکوت بماند. 

هیچ مادری آمادگی شنیدن این جمله را ندارد که "فرزندت دیگر برنمی‌گردد."

این روزها هر بچه‌ای را می‌بینم، یک لحظه فکر می‌کنم شاید ... شاید اگر مهدیه یا امین بودند، همین‌طور می‌دویدند، همین‌طور می‌خندیدند، همین‌طور زندگی می‌کردند؛  

لباس‌هایی که برای سال نو با ذوق خریده بود، هنوز همان‌جاست، دفترهایش نیمه‌تمام، و رویاهایش… رویاهایی که هیچ‌وقت فرصت نکرد ادامه‌شان را بنویسد.

من فقط یک مادر داغدار نیستم؛

من صدای تمام مادرانی هستم که بچه‌هایشان را با خیالِ امنیت به مدرسه فرستادند

مدرسه‌ای که جایی برای یاد گرفتن، خندیدن و ساختن آینده بود؛ جایی امن برای کودکانی که قرار بود فردای این جهان را بسازند، نه جایی که آینده‌شان در یک لحظه خاموش شود

 

از شورای حقوق بشر و اعضای آن، از نهادهای مسئول و از همه کسانی که توان و وظیفه دفاع از جان کودکان را دارند می‌خواهم که این فاجعه فراموش نشود. حقیقت باید روشن شود و اسراییل و آمریکا که باعث این درد شدند، باید پاسخگو باشند؛

نه برای انتقام، بلکه برای عدالت؛ برای اینکه دنیا بداند جان کودکان بی‌ارزش نیست و هیچ پدر و مادری نباید دوباره چنین انتظاری را تجربه کند.